quim marin

Projektant z Barcelony odświeża współczesną sztukę plakatu.

'W zanieczyszczonej kulutrze wizualnej, próbuję stworzyć świeże i unikatowe projekty, które wyrażą piękno i balans, jednocześnie spełniając swój komunikacyjny cel.' 

Technika Marin opiera się na geometrii, czystej formie, idealnych zestawieniach kolorystycznych. Tworzy okładki, postery, opakowania - sztuka użytkowa i funkcjonalność mieszają się z designem. To szczególna umiejętność w nowoczesnym świecie, gdzie estetyka i siła przekazu to dwa czynniki tak ważne i trudne do pogodzenia. Oglądanie jego prac to doświadczenie przypominające wizytę w galerii sztuki, gdzie każdy ma dostęp.

refleksja I

Aby pisać, trzeba wiele czytać. Im bardziej obserwuję swoje dziennikarskie starania, tym bardziej uderza mnie pewna niedostateczność. Jest to jakby ciągła potrzeba poszerzania znajomości literackiej spuścizny, pewnych kanonów, tego co istnieje i już funkcjonuje, aby nigdy nie uznać za rewolucyjne swoich wtórnych pomysłów. 

Zawsze zastanawia mnie, jak to jest, że ktoś zrobił coś jako pierwszy. Czy to szeroka wiedza w danej dziedzinie czy poczucie o własnej wyjątkowości, a może zestawienie tych dwóch czynników. Chciałabym coś wymyślić, a świat dałby mi do zrozumienia, że jest to wyjątkowe. 

Wiem też, że w pogoni za tą ambicją, spędzić można życie w poczuciu niesprawiedliwości, zamykając się na z gruntu dobre rzeczy, które generalnie się dostaje. Pozostaje kwestia wyboru, czy jest się szczęśliwym z tym czymś co już jest i może pchnie się dalej, czy warto nieskończenie oczekiwać czegoś to stanowi więcej i dalej. 

Chyba nie wiem tak na prawdę co czeka na końcu. Czy kieruje mną próżność i szukam podziwu w oczach ludzi wokół, czy to pewnego rodzaju samozachowawczy mechanizm, gdzie jednocześnie jestem ocenianym i oceniającym. 

Prawdopodobnie, będąc na takim etapie życia w jakim obecnie się znajduję, nie odpowiem na to pytanie, ani nie dokonam też żadnego rozsądnego wyboru. Chcę tylko tą wątpliwość zapisać i upublicznić, żeby kiedyś może dojść choć do cząstkowej decyzji jak daleko posunęłam się w poszukiwaniu prawdziwej życiowej mądrości, która byłaby tylko moja. 

współczesne freski

Sarah Bright to artystka amerykańska tworząca współczesne freski.

Bright pochodzi w Zachodniej Virginii i tworzy w Los Angeles.  Używając tradycyjnych technik, jej twórczość jest spontaniczna, oparta na lekkim kolorycie i abstrakcji. Uzyskuje klasyczny, matowy efekt, jej grafiki przypominają kamienne tablice zawieszone na ścianie. I jak mniej znaczy więcej, Bright dobrze o tym wie, a jej koncept to prosta forma i solidne rzemiosło. 

alice tye

Alice Tye to ilustratorka z Londynu. Jej prace są niczym żywe zdjęcia.

Największa inspiracja artystki to filmy. Pracowała dla Wallpaper*, Intern Magazine i Kenzo. Miesza wiele gatunków, gdzie grafiki to fuzja fotografii i malarstwa. Od kalifornijskiej architektury XX wieku po wizualizację powieści Joan Didon, Tye szuka bodźców, Tye to różnorodność. Kłania się pop kulturze, a jej marzenie to odtworzenie na obrazach długiej, samotnej podróży. Umiejętność obserwacji i dostrzeganie szczegółu nadaje jej pracom realizmu. 

plantsonpink

Plants on pink to projekt prowadzony na Instagramie, który zrodził się z miłości do zielonych roślin na różowym tle.

Stworzone przez Lotte van Baalen konto to przypadek, pomysł, który narodził się podczas jazdy na rowerze. Celem jest wyostrzenie prostego piękna, które często mijamy niezauważone. Sukulenty, kaktusy i rośliny typowo doniczkowe. Wszystkie kontrastują z jaskrawym tłem. To niesamowite, jak bardzo media społecznościowe kształtują szeroko pojęte poczucie estetyki. Różowa ściana i kilka roślinek to pewnie już nie tylko moje marzenie. 

Zobacz Plants On Pink tutaj.

devendra banhart: ilustracje

Tworzyć sens z tego co bezsensowne, słuchać tylko impulsu. Devendra Banhart to wyznawca tego artystycznego etosu.

Pomysły genialnego muzyka dawno wyszły poza sztywno przypisywane ramy. Na pewno nałożył się na to związek z fotografką, Aną Kras, wspólne studio. Zaprojektował wszystkie swoje dotychczasowe okładki, patrząc na nie, przebija ogromny zmysł estetyczny i unikatowość. Do dziś trzyma się z grupą przyjaciół artystów z San Francisco. Szkicuje tylko na niewielkich formatach, lubi jedynie małe powierzchnie. Jako inspiracje wymienia przekrój postaci: od Kurt’a Vonnegut’a przez John'a Cage'a po Cy Twombly'iego. Ja patrzę i obiektywnie staram się ocenić to co wychodzi z głowy Banharta. Dla mnie, jest to bardzo piękne. 

leonor fini

Była ikoną bohemy artystycznej. Bezkompromisowo, portretowała kobiety jako silne jednostki w zgodzie z zasadami surrealizmu. 

Była jedną z najczęściej fotografowanych kobiet XX-wiecznego Paryża. W zdominowanej przez mężczyzn rzeczywistości, wybiła się na tyle, by jej sztuka znaczyła coś więcej niż kolejne obrazy podświadomości kolejnej aspirującej artystki. Otoczona kultowymi postaciami, od Maxa Ernsta po Henri Cartier-Bresson'a, reprezentowała piękno i dodatkowo sama je tworzyła. Pół-erotyczne malarstwo Fini przyniosło jej tytuł kobiecego odpowiednika Salvadora Dali. Tworzyła też dla teatrów i pracowała dla Elsy Schiaparelli. Wszystkie inspiracje składały się w unikatowe obrazy i ekstrawagancki styl malarki. Pozostawała outsiderką, ale intrygowała i przyciągała w najlepszy z możliwych sposobów - tajemnicą.